Het komt helaas vaak voor: vormen van niet gewenste seksuele intimiteiten. Meestal is dat het geval wanneer iemand zich niet prettig voelt in een situatie waarbij er lichamelijk contact is. Dat er lichamelijkheid is die jij of de ander niet wilt en waarbij een duidelijk 'nee' niet voldoende is om te stoppen. Ook kan de ongewenste intimiteit zich uiten in gebaren en woorden. Wanneer iemand je nafluit, dan kan dat al als een vorm van ongewenste intimiteit worden ervaren.

Wanneer spreekt men van ongewenste intimiteiten? Als iemand je vastpakt? Een arm om je schouder legt? Of een klap op je billen geeft? Als iemand dat prettig vindt, is er niks aan de hand. Aanraken is meestal plezierig. Echter, als het onprettig aanvoelt en de ander respecteert de grenzen niet, dan moet het stoppen. Het zou natuurlijk een vergissing kunnen zijn van de ander. Dat het slechts uit aardigheid werd gedaan. Maar dan moet een afwerend gebaar of de opmerking: 'Dat wil ik niet' voldoende zijn om de ander tegen te houden. Gaat deze toch door, of zegt deze 'Joh, doe niet zo moeilijk' dan wordt het gauw erg onplezierig. Als iemand een ander wast, dan is dat ook aanraken. Gehandicapten die door anderen gewassen worden zijn daardoor erg afhankelijk van de mate van respect die de ander toont. Het is naar als iemand dat onzorgvuldig en harteloos doet. Maar als deze overmatig veel aandacht besteedt aan de geslachtsdelen, dan is dat kwalijker. En zoals gezegd, ook woorden kunnen ongewenst intiem zijn. Zo kunnen opmerkingen als 'lekker ding' of 'wat heb je een lekker kontje' bedreigend overkomen. Hetzelfde geldt voor een schuine mop of kwetsende grap.

Seksueel grensoverschrijdend gedrag

Seksueel grensoverschrijdend gedrag is de verzamelnaam voor verschillende termen die iets zeggen over ongewenst seksueel gedrag.

Ongewenst gedrag is te definiëren als handelingen van een groep of individu, die door een persoon, die deze handelingen tegen zich gericht ziet, als vijandig, vernederend of intimiderend wordt beschouwd.

Bij ongewenste omgangsvormen op het werk gaat het om ongewenst gedrag in de onderlinge verhoudingen/ contacten tussen mensen op de werkvloer. Daarbij kan het gaan om ‘interne daders’ (collega’s, leidinggevenden) en ‘externe daders’ (publiek, bijvoorbeeld klanten, cliënten, patiënten of leerlingen).

Seksuele intimidatie

Seksuele intimidatie staat voor allerlei vormen van seksueel getinte aandacht die tot uiting komt in verbaal, non-verbaal of lichamelijk gedrag.

Het gedrag wordt door degene die het ondergaat ervaren als ongewenst en onplezierig. Het seksueel intimiderend gedrag kan zowel opzettelijk als onopzettelijk zijn.
Seksuele intimidatie loopt uiteen van intieme vragen over het privéleven, suggestieve opmerkingen en betasten van het lichaam tot chantage en aanranding. Daarnaast valt seksueel getinte aandacht als verbale en non-verbale uitlatingen en handtastelijkheden met een seksuele bedoeling ook onder seksuele intimidatie. Voorbeelden zijn schunnige en bedreigende opmerkingen, in de billen knijpen, zogenaamd per ongeluk de borsten aanraken en iemand met je lichaam bedreigend benaderen. Seksistische opmerkingen horen hier ook bij.

Seksueel misbruik

Seksueel misbruik is contact dat tegen de zin is van de ander. Het gaat hier om machtsmisbruik, waarbij het slachtoffer niet in staat is de ander te stoppen. Zeer kwalijk, en ook schadelijk. Vaak gebeurt het ook over een lange termijn. Daar komt nog eens bij dat in de meeste gevallen het slachtoffer door familie of bekenden wordt misbruikt, bijvoorbeeld door vader of moeder, broer of oom. Of door de chauffeur die het busje rijdt, een groepsleider, begeleider etc. Bij de laatste voorbeelden is er geen familierelatie, maar wel een machtsverhouding of een verhouding waarbij de een afhankelijk is van de ander. In de meeste gevallen is de dader een man, maar het kan ook een vrouw zijn. De slachtoffers zijn vaker meisjes dan jongens.

Aangifte doen van seksueel misbruik bij de politie

Als slachtoffer van seksueel geweld kun je aangifte doen bij de politie. In feite betekent het doen van aangifte dat je vraagt om vervolging van de dader(s). Het kan zijn dat je nog niet weet, of dat je twijfelt of je aangifte wilt doen. In dat geval kan het goed zijn eerst met een iemand   te bespreken wat je overkomen is en of je aangifte wilt doen. Dat kan een vriend of vriendin zijn, maar bijvoorbeeld ook een vertrouwenspersoon, een huisarts, iemand van bureau Slachtofferhulp.

Je kunt ook de politie om advies vragen. De politie zal meestal adviseren om aangifte te doen, want zonder aangifte kan de politie geen onderzoek doen. Het is belangrijk om zelf achter de beslissing te staan om aangifte te doen.